8 maart 2018: internationale vrouwendag

The worker must have bread, but she must have roses, too!

Deze woorden werden gebruikt in een speech door Rose Schneiderman, een vakbondsvrouw uit het begin van de 20e eeuw. Het werd later in een gedicht gegoten en er werd een melodie op gezet. Het werd een protestlied dat aandacht vroeg voor eerlijke lonen, maar ook voor respect voor arbeiders en waardig werk. 
De speech werd gegeven naar aanleiding van een staking in de textielsector in Massachusetts in 1922. De staking was een grote verrassing omdat men tot dan dacht dat vrouwen niet georganiseerd konden worden door de vakbond. De staking duurde meer dan twee maanden en er wordt vaak naar gerefereerd onder de term ‘the bread and roses strike’. De eisen van de textielarbeidsters waren duidelijk: eerlijke lonen maar ook arbeidsvoorwaarden gebaseerd op waardigheid en respect. Het is niet genoeg om een loon te krijgen dat je in leven houdt, het moet je ook de mogelijkheid bieden wekelijks een vaasje bloemen op tafel te zetten. 
Vandaag zijn we 2018. Vrouwen hebben hun plek binnen de vakbond ingenomen. Binnen de bedrijven die ACV-CSC METEA opvolgt, zijn er heel wat vrouwelijke délégués die dag in, dag uit opkomen voor hun vrouwelijke collega’s. De stuurgroep gender kan en mag zijn rol spelen naar het beleid van de centrale. Maar er is nog werk aan de winkel. Binnenkort vieren we op 8 maart Internationale Vrouwendag. Deze dag staat in het teken van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit tussen vrouwen overal ter wereld. ACV-CSC METEA wil die dag opkomen voor: 
  • De vrouw die tijdens een sollicitatie de vraag krijgt of ze van plan is zwanger te worden. - De vrouw die tijdens vergaderingen genegeerd wordt door haar mannelijke collega’s. - De vrouw die geen kans krijgt om opleidingen te volgen, maar wel ziet hoe haar mannelijke collega’s op cursus vertrekken. 
  • De vrouw die de capaciteiten heeft om een leidinggevende functie op te nemen, maar geen kans krijgt omdat ze vrouw is. 
  • De vrouw die bang naar haar werk vertrekt, omdat ze vreest dat hij haar weer zal aanraken. 
  • De vrouw met een diploma elektromechanica die geen kansen krijgt om dat werk te doen waarvoor ze gestudeerd heeft. 
Wij willen een hart onder de riem steken van alle vrouwen die hun plek op de arbeidsplaats opeisen maar te maken krijgen met discriminatie en geweld. Wij zijn fier op alle vrouwen die hard werken om gelijkwaardig behandeld te worden. En wij willen iedereen bedanken die de mogelijkheid geeft aan vrouwen om op het werk vrijheid en gelijkheid te ondervinden. Daarom plannen wij als ACV-CSC METEA een symbolische actie om dit te onderstrepen. En tot dan en nog lang daarna: 
“As we come marching, marching, we battle too for men, For they are women's children, and we mother them again. Our lives shall not be sweated from birth until life closes; Hearts starve as well as bodies; give us bread, but give us roses!" - James Oppenheim